Boodschappen doen

20 krullen had je verdiend op school; je werk is af op het juiste moment. En we hebben afgesproken dat als je er 20 verzameld had, je een boek mocht kopen.
Je kunt niet wachten en wilt graag alleen naar de winkel. Ik twijfel nog even maar vind het wel goed. We spreken af dat je én het boek én 3 boodschappen op het lijstje van mama koopt. Als je met je fiets aan de hand in de tuin staat, vraag ik of je alles bij je hebt. Oeps! Je sleutel vergeten dus weer terug naar binnen. Door de poortdeur ga je, met wapperende haren, je rugzak over je schouders. Blij en trots op je gewonnen vrijheid. Je wordt groter en het is leuk om te merken dat je leven stukje bij beetje ruimer wordt.
Ik rommel wat door het huis en begin aan het avondeten. Ik vraag me af waar je bent, of het lukt, maar verdring dat dan ook weer snel door het beeld van de rugzak en de wapperende haren. De tijd tikt verder, mijn boontjes al lang gaar, en de gedachten waar je nu toch blijft volgen elkaar steeds meer op. Ik draai het gas uit, ijsbeer wat door de kamer, pak de telefoon om je te bellen … gaat je mobiel af op de plek waar je net je sleutels hebt gepakt (!) In paniek ben ik nog niet, maar in gedachten ben ik snel plan A, B en C aan het bedenken. Ik wil op de fiets stappen maar je zusje is ergens aan het spelen en verwacht geen leeg huis. Onderwijl telefoon. Ik schrik! Zie flitsen van jou onder een auto. Maar het is een vriend. En terwijl ik vertel dat ik nu echt even geen tijd heb, sta je huilend op de mat bij de achterdeur. Ik gooi de telefoon op de haak, loop naar je toe, kijk of er schade is en vraag wat er is. Je verdriet is zo groot dat je er niet meer uitkomt. Dus dan maar vragen stellen… die je kunt beantwoorden met kleine verdrietige knikjes. Jij ok, fiets ok, geen ongelukken. Toch verdriet…?
Ik pak je enorme slungellijf op, geef je wat te drinken en dan komt je verhaal er uit…
Je had eerst de boodschappen van mama gedaan en bent toen naar de boekenwinkel gelopen. Tijdens het zoeken van je boek, realiseerde je je plots dat je de boodschappen op de loopband had laten liggen. Je bent meteen terug gerend naar de winkel. De kassa-meneer was vervangen voor een kassa-mevrouw. Je zag je boodschappen liggen maar durfde ze niet terug te vragen, omdat dat wel heel brutaal zou zijn. Vervolgens ben je opnieuw de zaken die op het lijstje stonden gaan kopen. Maar nu heb je wel heel veel geld verspild. De tranen rollen weer over je wangen. Je verdriet raakt me omdat ik me realiseer dat ook kleine stappen voor jou soms zo groot zijn.

Inmiddels is het eten klaar en je net binnengelopen zus kijkt verbaasd naar je behuilde gezicht. Tijdens het eten maakt ze grapjes die vooral jij leuk vindt en zo fleurt ze je weer op. Trots kijk ik naar mijn tafel vol warmte en wijsheid. We hebben het over problemen oplossen en terug naar de winkel gaan.
Dat doen we dan ook nadat we afgeruimd hebben. Als ik samen met je in de portemonnee naar de bonnetjes zoek, vind ik er maar eentje. Ik vraag welk bonnetje dit is. Dat was van de eerste lading. En het tweede bonnetje? Daarvan had je gezegd dat je het niet nodig had, dat had je immers al. Ik lach, jij lacht, we lachen allemaal. Inderdaad! Dat bonnetje had je al! En opgetogen gaan we samen naar een hele lieve winkeldame die vertelt dat mensen vaker boodschappen vergeten en het dan allemaal terug komen vragen. De spullen staan al terug in de rekken, maar je mag ze pakken. Je rent voor me uit. “Kom mam, ik weet de weg, heb het vandaag al vaker gedaan.” Lachend volg ik je tussen de schappen…

Door Adrianne

Tweet about this on Twitter0Share on Facebook0

Related

Comments

No Comments Yet!

You can be first to comment this post!

Post Reply