Echte vriendschap

Erik komt regelmatig bij ons over de vloer. Het is een lieve jongen van 15 jaar. Na een ongeluk in zijn jeugd is hij achtergebleven in zijn verstandelijke ontwikkeling. Lezen en schrijven lukt slechts moeizaam en Erik heeft moeite om ingewikkelde gesprekken te volgen. Als hij het even niet meer weet dan krijg je, ter compensatie,  een gulle en aanstekelijke schaterlach cadeau.

Onze zoon Willem is een jaar jonger. In zijn basisschooltijd is vriendschap en samen spelen altijd ingewikkeld geweest. Buiten spelen eindigt vaak met huilen. Het is oneerlijk, hij heeft een duw gehad, het is niet leuk meer, … eigenlijk altijd wel een reden waarom Willem voortijdig afhaakt. Maar spelen met Erik gaat vaak wel redelijk. Willem maakt grapjes waar Erik om lacht, zelfs als hij ze niet snapt. En als één van twee het zat is, dan stoppen ze met spelen; geen uitleg nodig, geen gedoe. Gewoon klaar.

Nog maar een paar jaar geleden… Willem zit in groep 8. Op school is hij rustig, wat verlegen en kwetsbaar, maar ook bovengemiddeld slim. Op de basisschool bespreken we dat voor Willem een gymnasiumklas misschien wel een verstandige keuze is. Meestal een klas met de wat rustigere leerlingen; dat is wel zo prettig voor Willem. En het niveau moet hij zeker wel aankunnen. Willem heeft nog steeds weinig aansluiting bij andere kinderen. Erik is het enige ‘vriendje’ waar Willem af en toe mee speelt. Ik merk dat ik me er af en toe aan erger. Best leuk hoor die Erik, maar wordt het geen tijd dat Willem ook eens met kinderen van zijn eigen niveau gaat spelen? Gewoon uit zijn eigen klas. Hij kan toch niet altijd achter lieve, maar simpele Erik aan blijven lopen?

Pas later besef ik hoe bekrompen ik op dat moment denk…

Met de overstap naar de middelbare school blijkt hoe kwetsbaar Willem écht is. Op school kan hij nog een tijdje het masker van de rustige, vriendelijke jongen ophouden, maar thuis worden de drama’s groter. Op een dag gaat Willem niet meer naar school, het lukt hem gewoon niet meer. Speciaal onderwijs wordt geïndiceerd, maar er is voorlopig geen plaats voor onze zoon.  We proberen een zorgboerderij, maar ook dat blijkt nu te spannend te zijn. Na een moeilijk periode waar we steeds verder in een negatieve spiraal raken, zijn we sinds afgelopen jaar gelukkig weer op de weg terug. Het is nog steeds lastig, maar we snappen Willem nu beter. We begrijpen nu van zijn autistische stoornis en de angst die hij heeft voor het onbekende. En we zien ook zijn ‘valkuil’ om alles wat hij lastig vindt, consequent te vermijden. In plaats van school gaat hij nu dagelijks naar een zorginstelling, waar hij eindelijk de veiligheid heeft gevonden die hij zo hard nodig heeft. De basis vanwaar hij weer kan groeien. We vinden met elkaar ook weer een nieuwe balans in ons grote gezin. En heel voorzichtig denken we met Willem over de stap naar speciaal onderwijs.

Erik komt nog regelmatig bij ons langs. Meer dan tevoren snap ik hoe waardevol en veilig deze vriendschap voor Willem is.  En ik realiseer me dat het niet Willem was, maar ik zelf, die de belangrijke les over échte onvoorwaardelijke vriendschap nog even moest leren.

Ploeterpapa

Tweet about this on Twitter0Share on Facebook0

Related

Comments

No Comments Yet!

You can be first to comment this post!

Post Reply