Gewoon, heel gewoon…

Bij de geboorte van een kind, wordt ook een moeder geboren. En laat ik nou twee keer die mooie ervaring hebben mogen meemaken.

De zwangerschap van mijn oudste, een meisje, verliep als die in de boekjes. Ik zat op een roze wolk, maakte me nergens zorgen over, het is immers heel gewoon om zwanger te zijn? Hele dagen kon ik genieten van mijn dikker wordende buik en was al helemaal niet bezig met wat er allemaal mis kan gaan. Heerlijke tijd was dat! De bevalling was ook snel gepiept en binnen een week liep ik te stralen achter de kinderwagen, heel gewoon!

De zwangerschap van mijn zoon verliep totaal anders. Er waren direct zorgen in mijn hoofd, zaken waar ik de vinger niet op kon leggen, maar gevoelsmatig wist ik dat deze zwangerschap niet heel gewoon zou worden… van nare bloedingen ná de twaalfde week, waar je het niet meer in verwacht, tot vroegtijdige weeën en ziekenhuisopnames. Maar gelukkig wisten we het 37 weken vol te houden en was het eindelijk zover; mijn zoon werd geboren! Heel gewoon! Mijn instinct vond dat ik hem scherp in de gaten moest houden, iets in mij was ongerust…..

In de kraamweek werden we al opgeschrikt van megagrote snottebellen en een jongetje in ademnood en dit hield aan tot de eerste ziekenhuisopname.
Van longontsteking naar longontsteking leefden we de eerste twee jaren van zijn leven. Verschillende artsen en specialisten bogen zich over hem. Weken van opnames met observaties hebben we achter de rug. Hij werd op van alles getest, maar telkens was de uitslag negatief… en voor ons positief! Maar het gevoel bleef knagen, er ís iets aan de hand met mijn ventje! Eindelijk, na lang zoeken en wachten werd in een ziekenhuis aan de andere kant van Nederland een diagnose gesteld…. Een zeer zeldzame, chronische ziekte…. Zie je wel, mijn instinct laat me niet in de steek!

Inmiddels zijn we bijna vier jaar verder en is er heel wat in ons leven niet meer ‘gewoon’! Zoonlief maakt van iedere dag een feestje, hij hééft een ziekte, maar ís het niet! Met een rugzakje naar dezelfde school als zijn zus. Veel ziekenhuizen van binnen zien, fysiotherapie en dan alle dagelijkse medicijnen en handelingen die daarbij komen kijken….. dát vinden wij heel gewoon! Dat die ziekte ook nog eens onzichtbaar is voor velen, maakt dat hij als gewoon kind gezien wordt. Dat is soms vechten als moeder, want je moet je vaak verantwoorden of je kind verdedigen. Dochterlief is inmiddels ook al een aantal jaren bekend in het ziekenhuis met haar hartje dat iets anders is en haar darmproblemen. Shitzooi is het, een taboe voor velen en ook niet uit te leggen wat een impact dit heeft op haar en ons leven. Daarnaast is ze hoogsensitief en dat maakt het soms extra lastig allemaal. Prikkels die zomaar bij haar binnenkomen en waar ze geen raad mee weet, heel vervelend. Nu zijn we druk bezig om haar hiermee te leren omgaan, een lange weg te gaan….

Maar desondanks zijn we GEWOON een gelukkig gezin!

Een hele dikke Kiss It Forward voor Lieke en Mikai, en natuurlijk al die andere kanjers, die het leven ‘gewoon’ nemen zoals het komt! Iedere dag leren ze ons belangrijke levenslessen en ik mag gewoon hun trotse moeder zijn!

Liefs Anne
@annekekoe

Tweet about this on Twitter0Share on Facebook0

Related

Comments

No Comments Yet!

You can be first to comment this post!

Post Reply