Lego

“Mam, ik weet wat ik worden wil later!” roep je met de deurklink nog in de hand. Ik glimlach. Tot voor korte tijd waren we al blij dat je het schoolwerk een beetje oppakte. Jij leeft in het nu, doet het met dat wat er is en “later” lijkt onbestaande.

Vorig jaar, met de juiste begeleiding op school, intense gesprekken en het besluit: sms’en met jou en met de intern begeleider, de meester en remedial teacher en jouw ouders in gesprek. Dat heeft een boost gegeven om een piep klein beetje meer te gaan beseffen dat dit niet over jou gaat, maar met jou. Het was een eye-opener voor ons allemaal en je ging zelf doelen stellen en je vervolgens inzetten om die te behalen. (Nouja, een beetje dan.)

“Nee, echt, ik word ontwerper bij Lego!”, vertel je tijdens de thee. En ik denk dat je daar op je plek zou kunnen zitten. Je bouwt veel en graag, doorziet de systemen en creëert met oude stukken nieuwe bouwwerken als je het oorspronkelijke model al een paar keer in elkaar hebt gezet. Zelfs de Ikea-kastjes voor de nieuwe keuken zette jij zonder problemen binnen tien minuten in elkaar… terwijl ik al tijden zat te puzzelen welk schroefje nu in welk gaatje moest.

Natuurlijk weet ik dat dat misschien wel meer over mij zegt… maar toen jij daar in die keuken, met alle losse onderdelen en met jouw van opa gekregen sleutelset, ze in een handomdraai transformeerde tot hoe het bedoeld was, bedacht ik me: Jij zou wat moeten doen met jouw talent! Rekenen, taal en al die andere vakken zetten jou nauwelijks in beweging. Maar dit doe je en je straalt! Je bent in je kracht en dat is zo mooi om te zien!

Ook voor de twaalfde verjaardag stond er één merknaam prominent op jouw lijstje. Bouwdozen en artikelnummers werden opgezocht én … je had geluk; jouw wensen werden vervuld. Je kan niet wachten tot de visite weg is om vervolgens te kunnen beginnen aan jouw bouwdoos. Je ogen glimmen en verlekkerd graai je door alle nieuwe stukjes om precies datgene te zoeken wat nodig is. In snel tempo volgt het elkaar op en zitten de bouwwerken in elkaar om er vervolgens mee te vliegen, rijden en schieten.

De laatste doos echter mist twee stukjes. Daarop weet jij raad en wilt de Lego-klantenservice bellen. Meestal duw je de telefoon in mijn handen. Bellen is niet zo jouw ding. Deze keer echter doe je vastberaden de stappen die gedaan moeten worden. Ik laat je gaan, ben benieuwd wat je gaat zeggen en hoe je dit gaat oplossen.

Na een tijdje hoor ik je nummers roepen, nadenken over ons adres en verder kletsen met de vriendelijke meneer van Lego. Ik glimlach en krijg vervolgens de telefoon in mijn handen gedrukt met de woorden: “Dag! Hier is mijn moeder.” Onderwijl ren je al weg en sta ik met de meneer van Lego aan mijn oor.

Een beetje verlegen met de situatie, vraag ik dan maar of het gelukt is. De meneer moet ook lachen en zegt dat je het perfect gedaan hebt. Ik controleer voor de zekerheid toch nog even de gegevens en de alleraardigste meneer bevestigt dat je het prima gedaan hebt. Ik leg eerlijk uit dat het soms ook voor mij nog wennen is dat jouw zelfstandigheid vergroot. Hij snapt het en ik voel dat hij weet waar mijn zorgen liggen.

Aan het einde van het telefoongesprek durf ik het te vragen, nu we elkaar dan toch aan de lijn hebben: “Hij wil later als hij groot is misschien wel bij Lego komen werken. Hebben jullie daarover wat informatie?” Ik leg uit dat dit je grootste wens is en de meneer schrijft het e-mailadres op en belooft jou wat te sturen.

Iedere avond, tijdens het koken, mag jij op de iPad spelen, maar eerst moet je jouw mail checken én beantwoorden. Je bent wel van de “makkelijk”, maar ik heb je uitgelegd dat dat niet is zoals het hoort. Als iemand de moeite neemt jou een berichtje te schrijven, moet je ook de moeite doen om iets terug te schrijven. Ook al moet je met jouw dyslectische brein erg je best doen en iedere letter telkens opnieuw weer vinden.

Helemaal enthousiast vertel je dat je een e-mail van Lego hebt ontvangen. En eerlijk is eerlijk, het is een mooie, lange en oprechte brief met daarin de boodschap dat als je goed je best doet met rekenen en je kiest voor technisch bouwkunde, je een goeie kans maakt. Er wordt iets verteld over de selectieprocedure en de soort van opdrachten die je dan krijgt. Jij glimt, je weet nu al hoe je ze, als jou de vraag wordt gesteld, kunt verbluffen met jouw bouwwerk.

‘s Avonds zie ik dat je de meneer een berichtje terug hebt gestuurd; dat hoort bij e-mailen dus ook bij de helpdesk van Lego. Met een glimlach lees ik jouw korte, doch schattige, berichtje: “Bedankt voor de tip! Mooie klantenservice hebben jullie! Mijn complimenten.”

De volgende morgen, als je in de bus stapt naar school, en ik je veel plezier wens, draai je je om en zeg je: “Vandaag ga ik extra mijn best doen met rekenen, want Remi van Lego zegt dat dat heel belangrijk is.”

En ik? Ik kan jou en Remi van de klantenservice wel kussen!

 

Adrianne van Doorn

 

Tweet about this on Twitter0Share on Facebook0

Related

Comments

  • Jeanine oktober 09, at 17:30

    prachtig! Alles komt goed schatje.

    Reply
  • Jasper Kok-Roosjen oktober 15, at 06:16

    Een kiss it forward voor al die mensen die de ander serieus nemen in hun wensen. Het laat ons groeien! ;-)

    Reply

Post Reply