Vertrouwen en de orchidee

In de vensterbank staan ze volop in bloei. Die lange takken met grote witte, serene bloemen. Hoe doe je dat toch met die orchideeën wordt me zeer dikwijls gevraagd. Ik haal dan mijn schouders op en lach een beetje: “Gewoon een beetje water geven, ik doe ook maar wat.” Maar eigenlijk is dat helemaal niet waar. Elke dag gaat mijn oog over de vensterbank, verplaats ik een klein verbindingsklemmetje of controleer ik of er luizen te vinden zijn. Ik hou van de witte orchidee met mooie, bijna zijden blaadjes die zo kwetsbaar lijken omdat je er bijna doorheen kunt kijken. Ik denk dat het de kwetsbaarheid is die me raakt.

Enkele maanden terug, vroeg de overbuurvrouw al wijzend op de kale, grauwe sprieten, of het wel goed ging in de vensterbank. Zij had ze allang ingeruild voor volle, groene potten en deze misbaksels in de kliko gedumpt. Ik heb haar vriendelijk toegelachen en gezegd dat ze hier bij mij op de Intensive Care staan. Dat ik ze probeer te reanimeren en dat me dat over het algemeen – zei het met wat geduld – uiteindelijk aardig afgaat. Ik heb inmiddels al wat jaren ervaring. Ze trok haar schouders op en keek me niet begrijpend aan. Ik lachte vriendelijk terug en snapte dat het in haar ogen een verloren race leek.

Achter die toen kale takken, met een paar grote groene flapjes als bladeren aan de onderkant, gaat iets heel bijzonders schuil. Als je vertrouwt op wat er komen gaat, ze soms een klein beetje water geeft – niet te veel en niet te weinig – worden de kale, groene takken die er bovenuit steken alsmaar langer. Je verankert ze aan een stevige lat en plaatst her en der kleine klemmetjes om de stengels te ondersteunen. En dan vormen zich groene knoppen die zich langzaam ontvouwen in ranke, zachte bloemen die zo uniek zijn in hun puurheid dat je ze bijna niet durft aan te raken om te kijken of ze echt zijn.

Ik kijk zuchtend naar de stapel papieren van mijn oudste. Twee dikke mappen vol met wat er niet kon, onderzocht moest worden en hoe de behandeling stap voor stap gelopen is. Ik zie de schouderophalende juffen weer voor me die niet dachten dat hij verder zou komen dan het lager beroepsonderwijs. Ik zie mensen in de omgeving die met een zucht toekeken als ik er wel erg bovenop zat. Ik herinner me de onderhuidse strijd met mensen die liever de waarheid niet wilden zien.

Bovenop die twee grote ordners ligt het toelatingsformulier van de HAVO hier in de stad. De school waar hij op de fiets naar toe kan, met allemaal jongeren die, net als hij, dat stukje extra begeleiding nodig hebben. En ik weet inmiddels dat orchideeën het beste groeien met juist die combinatie van precies genoeg water, de juiste plek en nauwlettend de groei in de gaten houden, maar vooral vertrouwen en stutten als dat nodig is.

@A3anne

Tweet about this on Twitter0Share on Facebook0

Related

Comments

No Comments Yet!

You can be first to comment this post!

Post Reply